Castillos en el aire

Se muestran los artículos pertenecientes a Noviembre de 2004.

02/11/2004

Lo que pasa

Tengo un diario en internet. Un diario que es una puta mierda y que no me sirve para nada porque allí no puedo contar del todo mis cosas sin avergonzarme, porque la gente que lo lee me conoce o “semiconoce”, ya que cometí el error de contar que existía y ahora ya está hecho.
Por eso no puedo hablar de verdad de ciertas cosas, y tampoco hay nadie a quien pueda contárselo, porque la gente tiene sus propios problemas y yo me siento como sin derecho a quejarme, y además porque me niego a dejarme descubrir de esa manera y que vean lo débil que soy, que en realidad se me puede tirar de un soplido, y lo que una mirada o una "no mirada" pueden llegar a afectarme. Y aún mas: es todo penoso. Esa es la palabra. Soy patética.
Hay alguien que me está matando. Porque está de continuo en mi cabeza, y cuando pienso que se está marchando entonces vuelve, y así siempre. Y lo peor es que no sé lo que quiero, porque yo misma creo que soy tan difícil que si tuviera lo que creo que quiero, al final probablemente acabaría pidiendo que se fuera.
Sólo sé que hay algo que en algún momento me enganchó de forma muy rara y no me soltó nunca mas. Y no creo que lo haga.
Soy lo peor. No encuentro mi sitio, no veo que la vida me guste.
No me veo realmente feliz en un futuro. O puede que solamente no me vea en un futuro, y eso también me acojona.
Me parece que me estoy apagando; y esto no se va llorando ni escribiendo. Alivia un poco, pero los restos se van enquistando despacito hasta que ya no hay nada que hacer.
No sé como se supone que va a terminar esto, ni siquiera sé si va a terminar.
Al final lo que seguramente me merecería, sería pasarme el resto del tiempo dándome cabezazos contra un muro. Y así estamos.
Me siento/ soy una inútil. Muy inútil. Nunca haré bien algo que exija un poquito de responsabilidad (o sea CUALQUIER cosa del mundo).
Soy difícil. De querer y de todo.
No creo que nadie quiera ni vaya a acercarse a mí, y como opción extrema aceptaría que es porque quizá yo tampoco lo permito. Aunque es una opción que no me convence nada.
02/11/2004 23:37 Enlace permanente. Hay 12 comentarios.

06/11/2004

Sábado por la noche

Realmente merece la pena que existan ciertas cosas que hagan que sonrías sin poder evitarlo y que provoquen que casi te ahogues con tus propios nervios :)
06/11/2004 18:33 Enlace permanente. Hay 2 comentarios.

08/11/2004

Que vir olemese dosatah icne

Oce quer yes untopo piadco ra, lao no mesque onos y dode notor mal. Astene bimoe ocisena corn salas cospen has que, par enoton ot, oypor bamele bent selgoma del sote lisim. Imase decim en tora ipucja sados ber nealu gi yre tulsa qaye umeh enedo maroa.
Morop coej polem diet. No raus ecine irte ona cun deda bid ilen daim vi mo cora qe pau teah ays la doptan tuneel tamla ne bi. No sepa tatroan, por ele ocases que omenha desoda jinro drim.Yay imega ignoco tin gora pa eny do tomoen tom, tuy quime serun nom ton, que leneof dones o selo quie quero, nes trie mias.
Quep an eque ime ciom no esal natas af. Quep an eque oyap rai tonava yaes tirs xi. Quep an edeo dot. No leag lar lare posan cola quen lame ner etesu vit arefiz le. Por ese queti xese. Neti eque ha rebal negu inelan isgu oti que gen tapa aroce remfer milo mosque oyog netar pale, qe uaquenan ideoles pa, sebat san et samed quelodo eltodo nusemi ig mana.
:)
08/11/2004 17:35 Enlace permanente. Hay 4 comentarios.

10/11/2004

Todo cosa del Bable...

Hoy cuando me levanté, salí a la ventana y ví que estaba lloviendo mucho, y entonces me dio un tremendo bajón porque lo primero que me vino a la cabeza fueron mis pantalones mojados por los bajos y mis pies con ellos, y pasarme así un montón de horas de la tarde; pero luego me di cuenta de que hoy no tenía clase, lo cual me dio un subidón tremendo. Hoy quedé para estudiar un rato y prácticamente no hice nada (sólo que sin el prácticamente). Hoy Chrissie Hynde me cortaba el pelo mientras yo ojeaba una de esas revistas para gente fashion y adinerada que tanto odio. Hoy me puse una falda completamente apropiada para bailar charleston. Hoy tenía un dolor de cabeza insoportable. Hoy dormí una siesta de más de dos horas en la que soñé que una especie de programa informático controlaba nuestras vidas, así que me pasé todo el tiempo intentando escapar e intentando convencer para escapar a los que no se esforzaban por hacerlo; a la gente simplemente le daba igual. Quizá era de tanto correr que aún medio dormida, notaba que me dolían muchísimo la cadera y una oreja pero estaba tan cansada que no era capaz de levantar ni un poquito los párpados; y luego cuando me desperté era como si me hubieran dado una verdadera paliza. Y ahora estoy aquí, cuando debería estar estudiando, pero la verdad es que me atrae más estar simplemente mirando la pantalla que eso de sentarme a tratar de entender unos apuntes, bastante más.
10/11/2004 12:38 Enlace permanente. Hay 3 comentarios.

11/11/2004

Despiertame en California

Se cumplió mi 11/11!! Se cumplió!! Joder que bien, y con que poquito me conformo. Otra vez me han regalado un concierto, de esos que voy a recordar siempre. Es que me canta como me canta y yo me vuelvo nada.
No ha sido el mejor del mundo; pero con eso y a pesar de todo, a mí me sirve. Me lo quedo. Sí señor. Y es que es mi debilidad …
"Y hasta hoy he aguantado sin hablar…"
11/11/2004 18:24 Enlace permanente. Hay 5 comentarios.

13/11/2004

Oje-ando

No es agradable despertar escuchando como alguien se dirige a ti llamándote “irresponsable”. Últimamente parece que todo el mundo me estuviera perdonando la vida. No lo soporto.
Estamos mal. Estamos muy mal. Se va a ir todo a la mierda en cualquier momento. Llevo todo el día intentando contactar con medio mundo y ni dios me da señales de vida. A la mierda todos.
Nos jodemos los planes unos a otros conscientemente. ¿Qué clase de cosas somos que algo como eso nos puede hacer sentirnos bien? Pues nada, de momento a seguir como hasta ahora; callando la boca y aguantando el tirón (pero sin cambiar, que es lo malo…).

"Soy profesional, tengo carné de identidad..."

El otro día me quedé embobada viendo como se caían las hojas de un árbol. Bailaban. Que cosa más bonita. Era una lluvia en toda regla. Esas hojas deberían haber caído cubriendo todo el resto de cosas poco importantes a las que yo les regalo un interés que no se merecen. Voy por ratos, por días, por temporadas; como las hojas.
Considero que una de las mejores frases para hacer una verdadera declaración es "y una vida"; y aún sigo esperando que alguien me la diga a mí. Yo ya la he dicho.
Declarémonos todos.
13/11/2004 19:58 Enlace permanente. Hay 4 comentarios.

14/11/2004

Frío y recuerdos

Ya se empañan los cristales, y eso es algo que me trae muchos recuerdos.
Esta tarde estuve haciendo un bizcocho.
Casi he quedado con alguien diferente que me quería llevar a tomar té, pero al final dije que no. Hasta el último momento. Hasta ahora mismo. Esto es por mi incapacidad para entablar una conversación con alguien a quien no conozco demasiado. Lo habréis notado.
Hoy ha sido una tarde relativamente larga, hacía mucho que no pasaba eso. He oído desde la tele de la cocina un programa que solía ver cuando las tardes eran así. Parece que estoy viviendo un momento de hace unos cinco años.
Hoy también me he pasado el día escuchando música de hace tiempo.
Me acordé de muchas cosas.
Hoy soñé que mi hermana se casaba, y mi madre me dijo que “cosa soñada, nunca realizada”, o algo parecido.
Estuve esperando cosas que no llegaron; y han pasado otras por las que me sentí un poco mal.
Me han hecho un regalo.
Sólo tengo ganas de no estar agobiada y pasear "bajo" el frío. Creo que empezaré a hacerlo. A tomarme la vida con calma sean cuales sean las cosas que pasen y que se empeñan en no dejarme disfrutar. De todo y de nada.
Ya veremos lo que pienso mañana.
14/11/2004 20:31 Enlace permanente. Hay 3 comentarios.

19/11/2004

...

Es increible lo mal que me puedo llegar a sentir por cierto tipo de cosas que hago.
...Por no hacer una semana fantasma...
19/11/2004 20:53 Enlace permanente. Hay 5 comentarios.

22/11/2004

Los domingos están hechos de café

Se rompió la luna de tanto gritar. Se quebró en pedacitos pequeños y luego éstos en otros aún más minúsculos.
Y yo sólo puedo mirar con disimulo las nubes de tus ojos, que me recuerdan donde estás tú y donde estoy yo. Y me baño en ellas.
Te esperé en ese paso de cebra donde sabía que te iba a encontrar. Tú hacia un lado y yo hacia otro.
Cuando nos cruzamos te miro, te estudio, te huelo, cierro los ojos y lloro.
No es justo que me des la espalda así; algún día te daré la vuelta.
Se me lían los pies, se me va el aire, se me para el corazón. Te miro, te miro, te miro. Gírate. Pero parece que no lo digo suficientemente alto.
Saco las manos de los bolsillos para recoger el rastro que me dejas cuando pasas y poder notarlo cuando quiera cruzarme contigo y tú no estés; pero soy incapaz de guardarlo todo porque estoy temblando y no puedo sujetarlo.
Si entorno un poco los ojos, la luna, que no está llena hoy, se parece sospechosamente a una piruleta de limón; y el cielo es del color de las hormigas...
La luna siempre me ha obsesionado de manera un poco rara, aunque puede que eso sea algo bastante universal. Me pasa lo mismo con el sol.
Catalina la luna, la luna, la luna. La luna ya no me soporta; no quiere tomar café conmigo. Yo le saco la lengua y me marcho. Ella se lo pierde.
22/11/2004 20:46 Enlace permanente. Hay 4 comentarios.

24/11/2004

Lío

Oye, estás empezando a coger la tremenda manía de pasearte por mis sueños haciendo cosas que no deberías. ¡Y creo que "no" me gusta!
24/11/2004 00:39 Enlace permanente. Hay 7 comentarios.

26/11/2004

Cosas del sol

Podría vivir eternamente en un día de frío y sol, son los mejores. Me hacen estar de buen humor, incluso al levantarme. Me encanta salir a la calle con un enorme abrigo y tener que achinar los ojos para no quedarme ciega, e ir por ahí con el sol dándome de lleno en la cara. Y respiras y el ambiente parece de otro sitio.
Estoy dándole vueltas a la idea de que cuando me siento mal no es que realmente yo me sienta mal, sino que puede que yo no me sienta ni bien ni mal pero el estar con alguien que sí se siente muy mal o tiene un montón de problemas y lo ve todo negro es lo que hace que a mi me salpique su pesimismo y yo me sienta fatal así de refilón y sin quererlo. Y no, la solución no es apartarme de esas personas, porque a veces las cosas no son tan sencillas.
Curiosamente no ocurre lo mismo cuando esas otras personas se sienten estupendamente bien, porque eso sólo hace que si ya me siento mal empiece a sentirme aún peor. Creo que soy extrañamente influenciable.
Tengo una buena noticia para . El mes que viene hay un concierto al que creo que puedo y supongo que voy a ir. No sé si sola (podéis apuntaros:)), pero me da lo mismo, sigue siendo una buena noticia.
A estas horas hace más frío y yo tengo ganas de pasear contigo y sentarme luego en un banco helado y estar arropada por alguien, tú, mientras la niebla se nos cae encima y mi pelo se riza mucho más. Supongo que no soy la única.
26/11/2004 19:13 Enlace permanente. Hay 5 comentarios.

27/11/2004

Consejos

Bonito gesto por tu parte eso de darme una de cal y otra de arena. Esa técnica era mía y tú me la has robado sin ningún reparo, so ladrón.
Sin que sirva de precedente, por tu bien y por el mío, te daré algunos consejos:
- No puedes invadir cuando quieras y como quieras el espacio de nadie (entiéndase cabeza, pensamientos, sueños, alma y corazón).
- No está nada bien eso de hacer que alguien se quede sin oxígeno y no pueda ni siquiera tragar porque te ha escuchado hablar.
- No debes acercarte demasiado si después no vas a ofrecer algo más que eso.
- No permitas que se vea que has estado a punto de tocar a alguien y después no lo has hecho; queda muy feo.
- No debes hacer lo que sea que haces para que tus ojos y tu nombre estén siempre donde no deben.
- No dejes que la gente se crea cosas que ni tú mismo piensas realmente. No dejes que yo me las crea.

Y sobre todo y lo más importante: por favor, no intentes hacer como si nada importara. Todo el mundo sabe que al final eso es lo de menos.
27/11/2004 19:37 Enlace permanente. Hay 4 comentarios.

29/11/2004

Fecha caducada

"Y los demonios de la noche bajaron
y nos rompieron los oídos, gritando lo que tú nunca quieres oir.
Creo que explotó la habitación,
y se quedó tan fría la cama que tú no parabas de llorar.
No me importaría morirme ahora, porque no me queda nada
sólo me quedas tú, tú y esta cama oxidada.
Creo que no llegaré a mañana...
Ya verás sigue así perfectamente puesta,
que siempre está invitada con fecha caducada,
ya verás sigue así con fecha caducada...
que todo así compensará... "
No he podido quitarmela de la cabeza en todo el día. Ahí se queda para no ser yo la única que no puede parar de cantarla.
P.D: A, las señales existen, y todo pasa porque tiene que pasar:)
29/11/2004 00:02 Enlace permanente. Hay 1 comentario.




Temas



Archivos

Enlaces

 

 
Noviembre 2004 | Castillos en el aire
Suscrí
bete a este blog. RSS 2.0 Este Blog ha sido creado con Blogia. Ver derechos de autor . Estadísticas. Admin. [Blogia colabora con 1001 relatos.]